சொன்னத செஞ்சுட்டு போயிட்டான் பெத்தவ நெஞ்சுல தீய மூட்டிட்டான்!
தவமிருந்து பெத்த மகன்-இப்ப தணலுருக்கும் தங்கம் அவன்!
வசந்த் சுகுமார்
பிணங்கள் மீது புழுக்கள் கொண்டது அதீத காதல். அதற்காக அது அங்கீகரிக்கப் பட வேண்டுமா? இந்த நவீன சமூகத்தின் பெரும்பான்மை, பிணங்களையும் புழுக்களையும் அங்கீகரித்து, போற்ற முற்படுகிறது. கொதிநிலையில் நம் மனம். இன்னும் எத்தனை உயிர்களை விழுங்கி தெளிவு பிறக்குமோ?
பிஞ்சிலே நஞ்சு உள்ளம்- இவன் நெஞ்சிலே வஞ்ச வெள்ளம்- இவன் ஆறாம் அறிவு அழிந்தொழிய களையோடுக் கருணையும் அறுத்தெறிந்து விளையாட்டாய் வன்முறை பழகி கொலையறுக்கப் பயிற்சி பெற்று
குண்டு வெடித்து மகிழ்ந்து துப்பாக்கிப் பிடித்துத் துணிந்து இறை,இனம் பெயர் சொல்லி மதம்,மண் பெயர் சொல்லி படையொன்று இங்கு உருவாக்கினான் அடையாளம் இன்றி வலுவாக்கினான்
கொள்கைத் தரும் போதை- இவனைச் செய்யத் தூண்டும் வதை புனிதம் எது? போர் எது? புனிதப்போர் இவனுக்கு நியதியானது!
இவன் ஆழ்மனது கூச்சலிடும் "அன்பு என்ன தந்துவிடும்? அரவணைப்பும் ஆக்கமும் மட்டும் தீயது எத்தனை அள்ளித்தரும் திகட்டாத இன்பம் ஈட்டும் பழிதீர்த்து தாகம் தணிக்கும் குருதிபார்த்து இதயம் கனியும் இறைபணி நிறைவு பெறும் பிறவிப்பயன் பரிசாகக் கிடைக்கும்"
அப்பாவிகள் கொன்று ஆட்சி செய்து பேடிகள் என்று பெருமிதம் கொண்டு இவன் அறிவு அனைத்தும் அழிப்பதற்கு மட்டும் இவன் ஒற்றுமை என்றும் தீவிரவாதத்தில் எட்டும்!
தீவிரவாதிக்கு ஒரு கடிதம்
கருவிலே நற்கதை கேட்டு ஒழுக்கம் கற்று வளர்ந்து உலக அறிவு பெற்று அறிவோடு வீரமும் வளர்த்து கடமைதவறா கல்வி கற்று தாய்மண் காக்கப் பயின்று
போர்த் தொழில் பழகி எந்திரமும் ஏவுகணையும் ஏந்தி எம்மக்கள் எந்நாடு என நாட்டுக்குப் பலவீர்கள் என்று "உலகில் யாவரையும் காப்போம்" என்றோம் முப்படைகள் நாங்களென முழங்கிச் சொன்னோம்!
வீரம் எனக்குத்தரும் இதம் உனை வெல்லச்செய்யும் நிதம் மதம் எது? இனம் எது? மனிதம் மட்டுமே நியதியானது! அன்பு அத்தனையும் தரும் மண்,மொழி மக்கள் காக்கும்!
உறவினர் அன்பெனக்கு காவல்தெய்வம் தாய்மண்ணின் மடியெனக்கு ஆலயம் புவியிருக்கும் வரை புரட்சிசெய்வேன்! குருதி இழந்தாலும் கொடிகாப்பேன்! நான் மடிந்து மாய்ந்து போனால்- என்மகன் மார்தட்டி நிற்பான் போர்க் களத்தில்!
சாமானியன் இடம் சாகசம் ஏனோ? அவன் உணர்ச்சிகளின் உருவம் நானோ! பேடிகளை கொன்று குவித்திடுவேன்- இதை பெருமிதமாய் உரக்கச் சொல்லிடுவேன்!
தீமை வெல்லும் எனில் நான் எதற்கு இங்கே? என் ஒவ்வொரு அணுவும் போரிடும் "மனிதம்" காக்கவே!
A question that either costs a million dollars or is a mundane effect of a midlife crisis — I’m still not sure! It started echoing in my head a few years ago, around the time I noticed my first grey hairs. I dismissed it at first, called it coincidence, only to realize later that it’s a cursed parallel of midlife. But with time, I came to see it for what it truly was: not a passing thought, but a persistent haunting.
A Midlife whisper or a Million-Dollar Quest?
What is the purpose of life?
After an unsystematic, yet relentless, journey to find an answer — through books, people, life experiences, and mostly, through facing myself — I find myself here, not with certainty.
Find the joy in now!
I strive to put these thoughts into writing. It may lack solidity, or it may carry some meaning.
Looking back, I wish this question had come to me earlier, in the days of pitch-black hair and unquenchable curiosity. But for that to happen, certain seeds must be sown early. Influences matter — books that provoke thought, mentors who guide without bias, and environments that encourage seeking — the kind that plants a tiny speckle of wisdom within. The wisdom traditions call this “Gnana Yogam”, the path of knowledge.
Think of Swami Adi Shankara or Swami Vivekananda — people who began the search young, with great clarity of mind.But when those opportunities don’t present themselves early on, and the question arises later in life , triggered by societal pressures or inner echoes — when you’re tangled in the worldly responsibilities of family, children, status, money, and profession, the real struggle begins. You start to peel away the layers, only to realize how many attachments define you, and how few truths you actually stand on. Yet even then, the journey is not too late. In fact, it might be right on time.
So, what have I gathered so far?
“The kind that plants a tiny peckle of wisdom within”
“Life is celebration”
Take life as it comes. Experience it consciously. Find joy in the now. There’s a quiet magic in simply being — in showing up to each moment without resistance.
Balancing good and bad stress is a challenge
Purpose is finding your talent and making it your passion!
Find that one thing that makes your heart beat a little faster, while giving you peace — the phenomenon called “good stress” — and stick to it. Even if it leads you through failure, even if you never “succeed” in the worldly sense, it’s worth it. But if failure shakes your belief in it, then it’s worth asking: Am I truly passionate? Besides, balancing good and bad stress is a challenge.
Find that one thing that makes your heart beat a little faster, while giving you peace
Purpose is seeking!
Let your thoughts flow freely. Travel with the question, not for the sake of finding a final answer, but to enjoy the seeking itself. There’s joy in the journey ,sometimes more than in any destination.
Perhaps most importantly, there may never be a final answer!
And perhaps most importantly, there may never be a final answer. And that’s okay. Maybe the purpose of the question is not to stop the asking, but to keep us alive in wonder. Any answer we settle on may soon feel hollow and yes, that’s life’s way of telling us not to hold on too tightly.
So I leave you not with a conclusion, but with a continuation.
There’s joy in the journey, sometimes more than in any destination
Happy living, fellow seekers! If you’ve been on a similar journey, let’s connect
இயற்கையின் இயக்கம் யாதென அறிய என் வாழ்நாள் போதாதென, அகத்தில் ஆரவாரமூட்டி ஆகர்ஷிக்க வைத்த இயற்கையிடம், மொழிந்து இசைத்து முத்தமிட்டு வாஞ்சை கொண்டு, புகலிடமாய் என்னை புகுத்த மிகைப்படுத்தி மன்றாடுகிறேன்!
குறுங்கதிர் நுனிநீர் குலுங்கிச் சிதற குளிர்மழையில் நனைகிறேன் சுடுவெயில் கண் சிமிட்டி சுகமாய் உருகும் பனியின் காதல் அறிகிறேன்
சிலந்தி வலை அத்தைமடி சில்லென தென்றலின் தாலாட்டு சில மணி மெல்லுறங்கினேன்
அரும்பு மலருகையில் இரு தேனீக்கள் பேசுகையில் கருவண்டு தேனுறிகையில் பெரும் மௌனம் கலையும் சப்தம் கேட்கிறேன்
களைத்து விழித்து குவளைமலர் மணம் ஈர்த்து களிப்பேறி கவலை மறந்து நடக்கிறேன்
அறுகோண வீட்டில் வாடகையேறி அரசி தேனீ வணங்கி அமிழ் தேன் பருகி மறைபொருளேந்திய நடனத்தில் மதிமயங்கி மீள்கிறேன்
துடித்து வரும் அலையின் முன் பிடித்து வைத்த மணல்வீட்டில்- தேகம் மடித்து இளைப்பாற நினைக்கிறேன் இரு கையிறுகப் பற்றிய மண்ணின் ஈரம் இரு உறவுகளுக்கு இதமோ! இந்த நிலமகளுக்கும் அவள் மகன் எனக்கும் தொப்புள் கொடி வரமோ!
மிருகமுமிங்கு அறமறிந்து, மனிதம் அழிந்தொழிய, கலியுகதர்மம் என் சிற்றறிவுக்கெட்டவில்லையே?
பெண்ணை மதிக்க தவறிய நொடி, நீ ஆண் என்ற தகுதி இழந்தாய்
காக்கும் ஆண் அல்ல நீ ,அழிக்கும் பேடியடா நீ
நூற்றாண்டு சுதந்திரம் வேண்டாம், மடிந்த மங்கைகளுக்கு ஒரே நீதி வேண்டும்!
பெண்தெய்வத்தை உலகிற்கு அழைக்கிறேன், மீண்டும் வா கண்ணகி! இம்முறை எனக்காக!
மெழுகொளியாய் அல்ல, அழியா நெருப்பாய்! அடங்கா ஆளுமையாய்!
இச்சைக்காரர்களின் தலையறுக்க! அவனுடல் முழுதும் சதையறுக்க! துகளாய் நொறுக்கி வதை செய்ய!
ஆண் இனத்தை எரித்திடு! எந்தையை வழியின்றி பலி கொடுக்கிறேன்!
எஞ்சிய பெண்கள் ஒரு முறையாவது வாழட்டும்….! எஞ்சிய பெண்கள் ஒரு முறையாவது வாழட்டும்….!
எனது கடைசி யுத்தம் உலகறியாது எனினும் வீரமரணமென அறிவியுங்கள்!
நாடெங்கும் ஒலிக்கட்டும்! வீரமகளின் வீரமரணம் !
வசந்த் சுகுமார்
It’s not a poem…No, nothing impressive here..Just my anger outbreak and heartfelt words for the kolkata girl. It should be the voice of that angel. As parents, let’s teach our sons to respect and protect women and mould our daughters to become bold, resilient and independent. Let the flag fly high on a real Independence Day. Let’s fight till then….
# Justice for the angel # # Respect and Protect Women #
On a lighter note 