தினக்கூலி

கருவறையில் ஒலித்தது ‘உழைத்திடு!’

(உழைத்திடு!)

கடினமாக..
கல்வியினும் சிறந்ததாம்

உறக்கம் தொலைத்து..
ஊர் நல்லவனென்று பேசுமாம்

ஆசைகளை துறந்து..
அழியாப் புகழ் சூழுமாம்

அனைத்துறவுகளையும் மறந்து..
அன்பொன்றும் அவசியமில்லையாம்

அந்நிய தேசம் சென்று..
அமுதும் விலைக்கு கிடைக்குமாம்

மற்றவர் பயனுக்கு..
மடமை உன் பிறப்புரிமையாம்

(உழைத்திடு!)

பசி பிணியோடு..
பாதகனும் உனக்குதவுவானாம்

ஒடுங்கிப் போனாலும்..
ஓராண்டிற்கு ஒரு தினம் உன்னைக்
கொண்டாடுவார்களாம்

கடைமூச்சு வரை..
காவல்தெய்வம் உன் குடும்பம் காக்குமாம்

முதுகெலும்பாய் தேசத்திற்கு..
மடிந்த நொடி உன்னை மறந்தே போவார்களாம்!

கல்லறையில் ஒலித்தது ‘உழைத்திடு!’

வசந்த் சுகுமார்.

Everday’s sunset with a petty wage promises him nothing more than a turmoil.

The daily wagers’ life starts and ends with toil.

The roots of all man made beautiful creations around us hails the magic hands of labourers.

I wish they were educated, rescued and let live their life.

They deserve a lifetime gratitude and a genuine salute from all of us.

The pitiful, yet the proud.. “தினக்கூலி”